Bloggen is hard werken

Foodybox Pasen 2015

Voor iedereen die denkt dat ik heel hard werk, nou, dat doe ik ook. En om mijn woorden kracht bij te zetten, geef ik jullie vandaag graag een kijkje in eigen keuken. Of nou ja, tuin. Of eigenlijk allebei. Ik ontving namelijk de Paas Foodybox. Een proefdoos voor culinair bloggers vol (gesponsorde) producten om heerlijk over te schrijven. Dat schrijven over deze producten zorgt natuurlijk voor extra publiciteit (voor zowel producent als blogger) maar natuurlijk ook voor inspiratie, bij jullie thuis. Een belangrijke taak dus en één die ik natuurlijk heel serieus neem.Wil ik mijn ervaringen met jullie kunnen delen, dan moet ik natuurlijk wel eerst alles heel goed proeven. En dat is keihard werken. Heus. Kijk je mee?

Heel hard werken. Echt.

Het weer werkt mee vandaag. Het zonnetje straalt, het is zo'n 20 graden en dat is reuze fijn. Voor de food fotografie natuurlijk. Dat snap je ook wel. Ik proef natuurlijk niet voor mijn lol in de tuin, maar omdat het zorgt voor mooie foto's van proef producten. Flexibel als ik ben, verplaats ik mijn werkomgeving naar de achtertuin. Het is niet anders. Hard werken. Heel hard werken.

Fijn voor de buiten fotografie.

Allereerst maar eens een kopje thee proeven. Simon Levelt doet een prachtige smaak cadeau: de Buddha Amacha. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. De Buddha Amacha thee telt namelijk maar één ingrediënt (wat overigens niet op de verpakking vermeld staat, ik zoek dat online op): Hydrangeablad, het zoete blad van een Hortensiasoort. Maar één ingrediënt, kijk, daar word ik dus echt blij van. Het gedroogde blad ziet er werkelijk prachtig uit en de thee smaakt inderdaad intens zoet (zonder toevoeging van suiker).

Simon Levelt Buddha Amacha

Overigens had ik deze thee eigenlijk gisteren moeten drinken. Toen was het 8 april en op 8 april herdenkt Japan Boeddha’s geboorte. Baby Siddharta, de latere Boeddha, wordt dan symbolisch met Amacha gewassen, waarna deze drank wordt gedronken. ‘Ama’ betekent zoet, ‘cha’ is thee. Japanners kennen er magische krachten aan toe, zoals het uitbannen van kwade geesten. Kijk, dat is nou eens fijn. Daaaag kwade geesten! Na het drinken van deze thee, kan mij niets meer gebeuren ;-) Overigens vind ik het een lekkere thee. Neigt een beetje naar zoethout qua smaak. Te zoet voor een vroege ochtend, maar heerlijk in de warme lentezon. Al maak ik mij wel een klein beetje zorgen want op de verpakking van de thee lees ik...

... dat de thee slecht tegen licht en vocht kan. Oei, ik dompel mijn thee net in het kokende water en drink het in de felle zon. Niet zo'n goed idee misschien. ;-)

De theeblaadjes zijn overigens best groot. Echt een moment waarop ik blij ben dat ik nog zo'n ouderwets theezeefje in de kast heb liggen.

Late lunch by Foodybox ;-)

Oké, ik zit natuurlijk niet alleen maar in de zon. Ondertussen werk ik ook gewoon. Echt. En als je dan zo vreselijk druk bent, dan schiet de lunch er wel eens bij in. Ja, heel slecht, ik weet het. Maar gelukkig, de Foodybox biedt uitkomst in de vorm van Wasa Zuurdesem knäckerbröd met Old Amsterdam Walnut. Knäckerbröd, daar houd ik wel van. Iets liever bij het ontbijt dan de lunch, maar zo in het zonnetje is het eigenlijk wel een verrukkelijke light lunch. Het is knapperig, ietwat droog (maar dat vind ik wel lekker) en zit barstensvol vezels (18% maar liefst.. ;-)

Barstensvol vezels ;-)

Van het Old Amsterdam smeerseltje ben ik wat minder gecharmeerd. Het originele smeerseltje ken je misschien wel. Aan deze nieuwe variant is walnoot toegevoegd. Over de smaak ben ik niet zo enthousiast, maar dat is persoonlijk. Evengoed hapt het gemakkelijk weg (of maakt honger rauwe bonen zoet?) want na een minuutje ziet mijn bordje er zo uit:

Bijna opperdepop

En gelukkig breekt daar mijn lievelingstijd van de dag aan: de vijf zit bijna in de klok en dat betekent borreltijd! En wat is nou een glas wijn zonder een heerlijk hap-plankje? Ik kan ze wel zoenen bij Kroon op het werk, want kijk eens:

Borreltijd ;-)

In mijn Paas Foodybox zit een heerlijke mild gekruide salami van Stegeman (en ik ben echt dol op worst!) en een potje oventomaatjes met kappertjes (pomodori al forno e capperi) van Sacla. Nu was het misschien handig geweest als ik nog even een foto had gemaakt voor ik alles uitpakte, aansneed en opschepte... maar ik was te gulzig. Sorry... Nog even hoe je het in de winkel vindt (en daar hopelijk wel gevuld ;-) :

Stegeman mild gekruide salami

Sacla pomodori al forno

Nu kan ik natuurlijk wachten tot manlief thuis is, maar ja, hij werkt nog. En alle gekheid op een stokje, ik natuurlijk ook. Dus heb ik maar vast wat voorgeproefd en kan ik jullie in alle eerlijkheid vertellen dat de worst en pomodori combinatie echt heerlijk smaakt bij een glaasje droog en wit. Overigens vermoed ik dat je er ook verrukkelijk mee kunt koken. Salami door soep of stoofpot, door de pasta, met zo'n heerlijk tomaatje of samen in een lapje bladerdeeg, floeps in de oven als borrelsnack. Stegeman zelf geeft overigens ook nog wat leuke combinatie tips:

Combinatietips

Met manlief hoef je geen medelijden te hebben. Hij proeft straks uit de Foodybox het avondeten. Heerlijke rijstvermicelli en  gewokte garnalen in Pad Thai spice mix van MeiAsia (met peulen in plaats van taugé omdat ik die toevallig in huis heb). En heel misschien bewaar ik nog een plakje worst. Ik moet vooral de schijn hoog houden dat ik heel, heel hard heb gewerkt vandaag. Nietwaar?

Ga ik nu nog gauw even in de tuin werken, want van die exploderende natuur word ik echt heel erg blij. Jij ook?

Geniet!!!

Culinaire groet,
Larisse


***Super leuk als je van mijn recepten geniet! Maar vergeet niet: op alle teksten, recepten, culitips en beelden berust auteursrecht en is merkrechtbescherming Larisse® van toepassing! Alle producten in dit blog (m.u.v. kruiden in eigen tuin) zijn beschikbaar gesteld door de producenten en leveranciers, via De Kroon op het werk in de Foodybox.***

Mijn huidige passie - de Aziatische keuken (Aziatische borrelballetjes)

Mespuntje lente ©

Ik was de afgelopen week een beetje stiller in de social media kanalen en prompt krijg ik berichtjes dat ik gemist word. Hoe fijn is dat? Stiekem maakt mijn hart een klein sprongetje. Het klopt trouwens, dat ik wat afwezig leek. Heimelijk vierde ik een weekje vakantie. Ik genoot van het niets hoeven en alles mogen. Wandelde uren met mijn hond. Straalde van zon en lentekriebels. Werkte in de tuin. Verkende onbekende winkelstraatjes in mijn studiestad en zette kookactiviteiten op een laag pitje. Soms moet dat gewoon even. Dat is ook goed voor de inspiratie.

Die inspiratie kan ik de komende tijd goed gebruiken overigens. Er staat veel leuks op de planning. Zo mag ik weer heel veel chefs opleiden de komende tijd en heb ik vooral ook wat 'op maat' trainingen in het vooruitzicht, met boeiende culinaire vragen die ik mag beantwoorden. Want hoe kook je bijvoorbeeld allergeenvrij binnen de Chinese keuken? Super leuk zo'n vraag, ik verheug mij intens! Past ook goed binnen mijn huidige Aziatische passie. Nu ja, huidig, liefde voor de Aziatische keuken is mij met de paplepel ingegoten en staat in mijn DNA gegrift. Februari is gewoon te kort om deze passie voldoende aandacht te geven in mijn blog (zeker wanneer ik er stiekem nog een weekje tussenuit knijp ;-) Je mag dus ook in maart nog veel Aziatische inspiratie verwachten.

Hoisinballetjes op het vuur ©

Inmiddels zit de 5 alweer stevig in de klok en staat er een pan met heerlijke borrelballetjes op mijn fornuis. Een heel gemakkelijk en snel receptje met een beetje van Azië en een beetje van mij. Maak ze ook dit weekend (of zelfs vandaag nog). Reuze fijn deze balletjes.

Recept: Aziatische borrelballetjes

Ingrediënten:
500 gram rundergehakt (of gehakt naar wens)
1 sjalotje heel fijn gesnipperd
3 eetlepels hoisin saus
1/2 theelepel djahé (gemalen gemberwortel)
peper en zout naar smaak
borrelglaasje sherry (of mirin)
2 eetlepels sojasaus

Aziatische borrelballetjes ©

Bereiding:
Meng het gehakt met het sjalotje, 2 eetlepels hoisin saus, djahé en peper en zout naar smaak. Draai er kleine balletjes van, formaat bitterbal.
Verwarm een braadpan met anti-aanbaklaag op het vuur en braad de balletjes daar (liefst zonder toevoeging van olie of boter) rondom in bruin. Is het te droog, dan kun je eventueel wat olie of boter toevoegen.
Doe er dan nog 1 eetlepel hoisinsaus, sherry en sojasaus bij en laat de balletjes op een wat lager vuur rustig garen in de saus.
Serveer warm of koud, eventueel gegarneerd met wat gebakken uitjes, fijngesneden bosui of sesamzaad.

*In mijn nieuwe kookboek 'Sterren van de hemel' dat in april verschijnt, vind je heerlijke recepten voor nog veel meer borrelballetjes. Vrij van veel, zonder dat je maar iets mist!

Geniet!

Culinaire groet,
x Larisse

*** Super leuk als je van mijn recepten geniet! Maar vergeet niet: op alle teksten, recepten, culitips en beelden berust auteursrecht en is merkrechtbescherming Larisse® van toepassing!  ***

www.larisse.nl

Wat was

De was hangt buiten. Maandenlang verlang ik naar de lente en dan zo ineens sta ik weer buiten de was op te hangen. Als de dag van gisteren. Zes lange wintermaanden lijken uit mijn geheugen gewist als ik met het buiten gedroogde wasgoed de lentegeuren weer in huis haal, tot in de kasten aan toe. Heerlijk! Dit vraagt om taart. Alsof ik ooit een excuus nodig heb om een nieuwe taart te bakken. Maar de wisseling van de seizoenen vormt altijd een bron van inspiratie en direct loop ik over met culinaire ideeën en creatieve recepten. In mijn keuken begint een nieuw seizoen met nieuwe taart.

Taart staat vaak aan het begin van iets moois. Een nieuw levensjaar, een huwelijk, een geboorte of een opening. Taart wordt gegeten bij feestelijkheden of bij speciale gelegenheden. Momenten waar je bij stil wilt staan, momenten die je nooit of te nimmer wilt vergeten. Volgende week is de dag waarop mijn kleine ventje zeven zou zijn geworden. Op diezelfde dag vorig jaar heb ik een bijzondere taart gemaakt. Die taart bleek het begin van iets moois: de oprichting van mijn eigen bedrijf ‘Larisse’, dat inmiddels is uitgegroeid tot veel meer dan alleen maar heerlijke en unieke taarten.

Terwijl ik de was buiten ophang, zie ik de eerste narcissen voorzichtig ontluiken, ruik ik de bedwelmende odeur van bloeiende hyacinten, de honingzoete geur van de lente waar reeds de eerste bijen op af komen. Er is geen ontkomen meer aan: de lente begint en laat zich door geen enkel verdwaald restje nachtvorst meer uit het veld slaan. De hele buitenwereld ruikt ernaar en binnen geurt het rijkelijk naar warme honing cake. Warme honing cake met een vleugje gember en een hintje kaneel. Kruidig, zoals de lente ook kan zijn, ons bij tijd en wijle herinnerend aan de afgelopen winter en de aanstaande herfst. Prachtige lentedagen zijn momentopnames en duren niet eeuwig voort.

Buiten regent inmiddels de was nat door wat ik geen zacht lenteregentje meer kan noemen. Grote regendruppels maken een einde aan mijn vrolijke lentestemming en mijn droge was. Geluk, dat is geen dagen vol intens genieten, geen voortdurende zaligheid. Geluk schuilt in momenten. Kleine scherven van tijd die je hart sneller doen slaan, je geest verlichten en je lichaam verwarmen. Momentopnamen die je koestert en waar je nog graag aan terug denkt. Geluk haal je soms uit de kleinste dingen, zoals die eerste prachtige hyacint of de geur van een zoete warme cake die je huis vult.

Geluk ligt niet voor het oprapen en heb je niet altijd zelf in de hand, maar kun je voor een groot deel wel zelf bepalen. De natuur levert geen vers gebakken honingcake, het levert de ingrediënten waarmee je een honingcake kunt bakken. Wanneer een oogst verloren gaat, kun je eindeloos treuren over de cake die je nu niet kunt bakken, maar je kunt ook een nieuwe cake bakken, met ingrediënten die wel voorradig zijn. En misschien verras je jezelf met hele nieuwe smaakervaringen. Zo is het leven ook. Je hebt niet altijd in de hand wat het leven je brengt of afneemt, wat je wel in de hand hebt, is hoe je ermee omgaat.

Dat klinkt heel simpel, maar ik weet dat het niet zo is. Helaas komt het leven niet met een kant-en-klaar boek vol succesvolle recepten voor elke mogelijke gebeurtenis in je leven. Je moet werken  met de middelen die je hebt en je eigen succesrecepten schrijven. Er zal altijd wel iets mislukken of (net) niet tot het gewenste resultaat leiden. Dat betekent niet dat het een verloren zaak is, want alleen al het feit dat je het hebt durven proberen, maakt het tot een succes. En je leert er altijd iets van, zelfs al is het dat je nu weet wat niet werkt. In het leven moet je, net als in de keuken, vaak creatief zijn. Je niet blindstaren op wat niet kan, maar op wat wel kan. Niet focussen op wat niet is, maar op wat wel is. Geloof me, als ik stil zou staan bij wat niet meer is maar wat was, dan zou ik geen dag meer doorkomen.

Mijn ‘Pumpkin meets Spice’ taart is zonder twijfel één van mijn lekkerste taarten, althans, dat vind ik zelf. Maar een fatsoenlijke pompoen is in het voorjaar nu eenmaal niet meer te vinden. En zelfs als je nog wel een pompoen vindt, moet je je wellicht afvragen waar die vandaan komt. Ik vind het jammer dat ik geen ‘Pumpkin meets Spice’ meer kan maken, ik zou er best een stukje van hebben gelust. Maar er is wel honingcake. ‘It’s cake, honey!’. Dus vandaag eten we bij de thee lekker een warm stuk honingcake. Het is niet beter of slechter, het is weer anders en nieuw. Niet dat we iets specifieks te vieren hebben, soms moet je momenten zelf taartwaardig maken. Dit is zo’n moment.

Het is gestopt met regenen, ik ga weer wat was buiten ophangen. Misschien dat er straks nog een buitje valt, maar dan kan ik de was altijd nog over de verwarming hangen. Het is niet hetzelfde, maar droog wordt het wel. En als ik mij er echt rot bij voel, neem ik gewoon nog een stuk honingcake.